| تبليغات | X |
 |
 |
|
| اگر تنهاترین تنها شوم باز هم خدا هست ... |
|
می گویند نسل دایناسورها منقرض شده است پس چرا من زنده مانده ام ؟ |
|
+ نوشته شده
توسط انجمن شاعران مرده ؟ |
|
|
مادر گناه زندگیم را بر من ببخش زیرا اگر گناه من این بود از تو بود هرگز نخواستم تو را سرزنش کنم اما تو را به راستی از زادنم چه سود ؟ |
|
+ نوشته شده
توسط انجمن شاعران مرده ؟ |
|
|
هیچ گاه نمی خواسته ام که افکارم را در میان میله های سلول سفید حبس کنم و آزادی را از آنها بدریغم ! افکار مثل پرندگان خواهان آزادی هستند ، دوستدار این هستند که پرواز کنند ، از روی دریاها بگذرند و بر فراز کوهها بنشینند و تا پهنای کهکشان راه شیری اوج بگیرند ! نمی خواهم انها را محکوم به نوشته شدن کنم. آدمیان با آوردن افکار روی کاغذیان احساسات نهفته در افکار را نادیده می گیرند و تنها به فکر آرامش خود هستند . دریغ که افکا ر ما بزرگترین قربانی احساسات ما هستند . |
|
+ نوشته شده
توسط انجمن شاعران مرده ؟ |
|
چه کسی خواهد دید مردنم را بی تو گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو جه کس خواهد گفت آن زمان که خبر مرگ مرا می شنوی روی خندان تو رو کاشکی می دیدم شانه بالا زدنت را بی قید و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد و تکان دادن سر. چه کسی باور کرد ؟ جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد می توانی تو به من زندگانی بخشی یا بگیری از من آن چه را می بخشی چه کسی باور کرد ؟
|
|
+ نوشته شده
توسط انجمن شاعران مرده ؟ |
|
|
این بی شرمانه است که آدمی مرموزترین راز گیتی را با مردن تجربه کند ! ولی چاره چیست ! |
|
+ نوشته شده
توسط انجمن شاعران مرده ؟ |
|
|
می آید آن کس که رفته به صحرا غم مخور برگ سبز از چوب خشک می آید به دنیا غم مخور |
|
+ نوشته شده
توسط انجمن شاعران مرده ؟ |
|
|
ای کودکی من ! در کدامین دفتر خاطرات خاک می خوری ؟ تو ای نوجوانی من به کدامین گناه کودکی را از من براندی ! ای جوانی ای جوانی ! تو مرا از لحظه های پر شور کودکی به بلند ترین قله ی خیانت برساندی و مرا در لباس خود پیر بکردی و تو ای فاصله به راستی که چشم های تو از کودکی من بسیار
غافله م . م
|
|
+ نوشته شده
توسط انجمن شاعران مرده ؟ |
|
|
مادر، نگاه خسته و تاریکت با من هزار گونه سخن دارد با صد زبان به گوش دلم گوید رنجی که خاطر تو ز من دارد دردا که از غبار کدورت ها ابری به روی ماه تو می بینم سوزد چو برق خرمن جانم را سوزی که درنگاه تو می بینم چشمی که پرز خنده ی شادی بود تاریک ودردناک و غم آلود است جز سایه ی ملال به چشمت نیست آن شعله ی نگاه پر از دود است آرام خنده می زنی و دانم در سینه ات کشاکش طوفان است لبخند دردناک تو ای مادر سوزنده تر ز اشک یتیمات است تلخ است این سخن که به لب دارم مادر بلای جان تو من بودم اما تو ، ای دریغ ، گمان بردی فرزند مهربان تو من بودم چون شعله ای که شمع به سر دارد دائم ز جسم و جان تو کاهیدم چون بت تو را شکستم و شرمم باد با آن که چون خدات پرستیدم شرمنده من به پای تومی افتم چون بر دلم زریشه گنه باری ست مادر بلای جان تو من بودم این اعتراف تلخ گنه کاری ست " دکتر علی شریعتی " |
|
+ نوشته شده
توسط انجمن شاعران مرده ؟ |
|
|
ساعت ۸ صبح در پزشکی قانونی جسد سرد و بی جان مرتضی روی میز تشریح در آرامشی بی نهایت در سکوتی ابدی برای انجام تحقیقات شد از یکدیگر جدا ! چه شده ؟ که کشته ؟ چرا همگان شده اند سر گشته ؟ چرا قاتل او از مجازات شده تبرئه ؟ چرا صورت نمی گیرد هیج اصلاحی ؟ در افکار خودم می فرستم لعنت به این ق . م . ا م . م
اي آدمك ! اي آدمك ! ساده باش بنگر به خاك زير پايت چگونه خورده ترك فكر زر نباش بگذار آسوده باشي مگر از تو چيزي خواهد ماند جز كپك به خودت غره مشو بگذار نفست هوايي بكشد روي برگ ها روي گلها در پی بوها همچو شاپرك در گذرگاه زمان در فراسوي رد پاي من چرخشي ده به آن مردمك تا که خیری رسانی در این حیات کوچک ای آدمک ! م . م
در دو طرف رودخانه دور از هم به دنیا آمده بودند . زمستان بود و ترسی از نور آفتاب نداشتند . با امید به اینکه در لحظه ای از سرمای زمستان به هم خواهند رسید به چشمان هم خیره شده بودند . برای رسیدن به هم باید آب می شدند و در رودخانه قدم می گذاشتند . تنها راه پیوندشان رودخانه بود . هیچ گاه حرفی نزده بود و او هم مانند من نظاره گر این سفید پوشان بود . آب شدند و گام در رودخانه نهادند . لحظه ی پر از اضطراب و پریشانی بود . آنها برای رسیدن به هم دیگر حق زندگی نداشتند . آب شده بودند ، جان خود را از دست داده بودند ، دیگر نگاهی وجود نداشت . برای رسیدن به هم امواج رودخانه را به سختی کنار می زدند . از این همه فداکاری در حیرت بودم اما لحظه ای با خودم فکر کردم که اگر قبل از اینکه آنها به هم برسند رودخانه یخ ببندد . . .؟ !
چهره ی شکسته در سلول تن فریاد می کشد . نعره هایش را سوی دریا می برد تا که بشنوند حرف های ناگفته را . دل این اسیر خاک زخم خورده ندارد چیزی جز کفن ! در پس خیانت دیروز دهانش را دوخته و چشمهایش را بسته اند . فکرش در میان جاده های شب و روز در حال پرواز و خیال است . پاهای زنجیر شده ، انگشتان افتاده بر زمین ، دیگر از نوشتن خبری نیست ، از راه سرسبز کویر اثری نیست . خیانت دیروز از آنش نبود . تنها مرگ مانده است و بس ! این تاوان کدامین گناه است ؟
هیچ کس را یار نیست وادی لحظه ها همان یک لحظه دم کافی ست برای رفتن از دنیا که دنیا را اگر بینی دانی که دامی ست بر آنها که شدند از دریا جدا
این مرده های متحرک چشم مرا خسته کردند . نمی دانم معبود من چگونه آنها را تحمل می کند ! مجبور به این کار نیست ولی به این کار تن می دهد . دلیلش برایم مبهم است . نمی دانم چه چیزی در تحمل سختی ها هست که تحمل کردن را آسان می کند . گاهی اوقات خود تحمل هم خونش از دست خودش به جوش می آید . تو چیستی که این چنین از تحمل کردن این همه تحمل لذت می بری ؟ و من چیستم که نمی توانم این همه تحمل را تحمل کنم ؟
ای که در هوای من پرسه ی عاشقانه ای شکوه ی عشق می کنم از تو که یک بهانه ای
بزرگترین دشمنان وطن ، وطن پرستان خوش صحبتی هستند که همچون قورباغه از سحر تا شبانگاه از خود صدای گربه در می آورند ! ! !
شب ؛ این روز سیاه را بنگر که چگونه در پی روز گرفتار شده و دست و پا می زند . درست به مانند یک انسان که خود را در میان علفزارهای کویردرون خود گمشده می بیند . شب و روز در کنار یکدیگر تنها شده اند و هر کدام دنیا را به گونه ای می بینند . شب و روز کویر متعلق به آدم نیست !
بودن من از یادها رفته است . او گمشده است در میان هزاران کودکی که هر روز پا به این دنیا می گذارند . پیدا کردنش دشوار شده است . رد پایش را هر روز دنبال می کنم . پاهای کوچک و سرد بودنم هر روز مرا به دنبال خود می کشاند بدون اینکه خود را به من نشان دهد .سالهاست که مرا به دنبال خود این چنین راهی راهها کرده است . بودن من گمشده است و چه گم شدن زیبایی بودن مرا در درون خود فرو برده است . . .
خسته از تکرار در پی دست نوشته ها روی میز بی صندلی نشسته کنج این دنیا در پس لحظه های خاموش شکسته رنجیده بی صدا نفس های بی ثمر در درون نگاه های خسته لب های دوخته شروع دوباره تا حد جنون ساز باد ، سودای عشق ، بار سنگین گناه ، پاهای خسته ، آجرهای دیوار اشک های خسته در پی غم های چشم بیدار و باز هم خسته از تکرار . . .
دریای عاشق که گل در آن از تشنگی بیداد می کند رنگی از ساحل به خود نمی بیند !
یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد طلب عشق ز هر بی سر و پای خوش روی خوش نگاه شیرین سخن خوش لباس نکنیم .
دو روز دنیا طولانی ترین روزهای افرینش هستند در حالی که روز سوم پایانی ندارد ! !
نام : انسان نام خانوادگی : آدمی زاد نام پدر : آدم نام مادر : حوا لقب : اشرف مخلوقات صادره از : دنیا ساکن : کهکشان راه شیری – منظومه ی شمسی – جنب سیاره ی مریخ – کره ی زمین ساعت حرکت و پرواز : هر وقت خدا صلاح بداند مقصد : بهشت - اگه نشد جهنم وسایل مورد نیاز : دو متر پارچه ی سفید – عمل نیک – دعای والدین – اعمال صالح – ایمان و تقوی – کمک به انسان خواهشمند است جهت رفاه خود کمی فکر کنید . از آوردن ثروت – مقام – منزل و ماشین حتی داخل فرودگاه خودداری نمایید . جهت یادگاری قبل از پرواز اموال خود را به فقرا بدهید . از آوردن بار اضافی از قبیل : حق الناس – غیبت – تهمت – دروغ - ... جدا خودداری کنید در غیر این صورن برخورد خواهد شد . حتما قبل از سفر به بستگان خود توضیح دهید که از آوردن دسته گل های سنگین و با تجمل امتناع کنند . تماس و مشاوره ، شبانه روزی ، مستقیم ، رایگان و بدون وقت قبلی می باشد . برای کسب اطلاعات بیشتر به قرآن مراجعه فرمایید . سفر خوبی را برایتان آرزومندم !
کره ی زمین ، صبورترین موجود آفرینش . روزی او هم از دست من خسته خواهد شد .
انّا لله و انّا الیه راجعون در لحظه به ملکوت خواهم پیوست !
انسان انسان انسان انسان حیوان حیوان انسان آدم حیوان انسان حیوان آدم وجدان انسان حیوان انسان انسان آد م آدم انسان آدم انسان انسان انسان حیوان انسان انسان آدم
مجهول بودن نعمت یزرگی است که به هر کسی داده نمی شود . اوج انسانیت انسان در مجهول ماندن نهفته است .
علم ودانش هیچ نمی ارزد . تنها ، وسیله ای است برای سرگرم شدن انسان در عمر کوتاهش . دانش واقعی در تفکر به جوش می اید .
هر روز در رودخانه می نشیند و موجودات دو پا را نگاه می کند . عده ای از این موجودات در چشمانش پر از گناه و زشتی هستند و عده ای دیگر اشک چشمانش را جاری می کنند . خودش هم نمی داند که چرا چنین شده است . رنج بزرگی او را آزار می دهد . نمی داند چرا او ر ا به عالم بودن وارد کرده است . سخت دلش گرفته از این عالم و موجودات پلید آن . نمی داند به کجا برود . جایی وجود ندارد .می خواهد خود را به جزیره ای تبعید کند که از آغاز آفرینش وجود نداشته است . و آن جزیره کجاست ؟ نمی داند ! چشم هایش از نگریستن به این موجودات معطّر خسته و درمانده شده . می داند که آنها فریب می دهند و این را نیز می داند که آرامش در درون همه ی انها نیست . هم نوعش در فقر او را آزار می دهد و چشمانش دلش را همراهی می کنند .فریادش در خاموشی به گوش خواهد رسید . او مجهول است . زندگیش با کلمه امید گرفته است و هنگامی که فکرش را به سوی کلمه راهی می کند آرامشی ابدی در درونش به جوشش در می آید و عصیان وجودش ، خنجر را می کشد . برای یافتن عشق راهی کویر شده چون آنجا هیچ عشقی وجود ندارد ! پاهایش بهترین دوستان او هستند و بدون هیچ شکایت و گله ای او را همراهی می کنند . در تبعیدگاه ننگین دنیا به سر می برد ، تبعیدگاهی که تبعیدگاه نبود . پسرک تنها به زشتی های او خیره شده در حالی که او خود زشتی هایش را در خود دیده است . می داند که پسرک چیزی نمی داند از درون پر رنج و صبور او ! این کیست ؟ موجود سومی که نمی داند چیست ! !
شب بود و آسمان در نهایت سکوت می درخشیداما او دلش گرفته بود و زمین را نگاه می کرد و برای رفتن به آن لحظه ها را به تماشا نشسته بود . زمین را دوست می داشت و برای رسیدن به آن مسافت خسته کننده ای را طی می کرد اما او عاشق زمین بود و هیچ چیز برای او خسته کنده نبود . شور و شادی کودکان به هنگام فرود آمدنش قدم های کوچکش را پر از امید می کرد . گاهی اوقات حرف های انسان او را ناراحت می کرد اما او محکم و استوار هم چنان به راه خود ادامه می داد و علف هرز و گل سرخ برایش یکی بود . پس مثل باران باش .
من چرا هستم ؟ اضافه هستم و بیهوده ؟ نه نیستم . هستم چون نیستم . چون خدا خواسته که باشم . پس هستم . پس باید باشم . چون او ساخته و خواسته که من باشم تا فکر نکنم که نیستم . من وارد بودن شدم چون دوست داشت که من باشم . پس می باشم و می مانم و می روم تا نا فرمانی نکرده باشم . پس نیستم !
در بند انسان های حسود بودن بسیار زجرآور است و شکننده و من همیشه متهم هستم حتی آنگاه که می گویم و می نویسم و نگاه می کنم و در برابرشان آهسته راه می روم . چه سخت است در کویر بی آب تشنه بودن و خشک شدن و سوختن اما نمی سوزم و نمی سوزانم و می بارم چون بارشی شبانه در کویر سرخ بی آب و پرواز می کنم به سمت چشمه ی وجود پر آب . به جایی که انسانهای واقعی زیست می کنند . به دلی که پر از عشق و نا امیدی است . به رگهایی که پر از خون سیاه است و رنگ حق . به جایی که درختان خاک آلود سر از خاک بیرون آورده اند و آسمان را نظاره می کنند . به جزیره ای که وجود ندارد . . . از دام حسودان !
با پاهای سنگینم آرام قدم می زنم تا صدای پاهایم کسی را خشمگین و دل آزرده نکند . وفایی ندیدم از این دنیا که هر چه وفا دیدم از کوزه گر دیدم . کوزه گری که پر از وفا است و جفا نیست . راهها هم خود را به من نشان دادند آن هنگام که راه می رفتم و می شنیدم آنچه را که زمزمه می کردند . دوست داشتن هم وفای خود را از من دریغ کرده و اجازه ی دوست داشتن را دیگر به من نمی دهد . حتی زمان هم مرا تنها نگذاشته است و بی وفایی خود را در گوشم نجوا کرده است و چقدر اشک آور است به پایان همه ی راههای این جهان رسیدن ! درست مثل خیره شدن به دوست آن هنگام که حتی یک قدم هم نمی توانی جلوتر بروی . و اشکها برای رهایی زانوهایم را به زانو در آوردند و آنها نیز به فکر خود بودند . من ماندم و سیاه ، و اندکی سفید برای دور نبودن از یین ویانگ !!
خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت باش ! شاید جماعت همه دزد و شغال و گناهکار و ریاکار وبی دین و بی خدا و شهوت پرست و پول پرست و . . . باشند . . . !
خداوند خواستن بودن بودن است و چگونه بودن شدن رنجی ست بر تفکر کردن . رنجی که تن فکر را به لرزه در می آورد و او را شکنجه می دهد . فکر تا پایان عمرش نمی تواند به آن دسترسی پیدا کند . اشک های فکر برای پیدا کردن آن بی فایده است . فکر بالاترین برترین است اما با این همه عظمت پشتش بر زمین خورده . قدرت فکر بسیار است اما در برابرچگونه بودن شدن ضعیف ترین ضعیف ترین ضعیفان است . فکر نمی تواند به خودش که در درون خودش است فکر کند ، نا توان است و پایش می شکند چه برسد به چگون بودن شدن ! چگونه بودن شدنی که نبودن بودنش نبودن بودن من در بودن بودنش می توانست باشد . اگر فکر می خواهد همیشه فکر کند باید از فکر کردن به چگونه بودن شدن دور شود و کمتر به آن فکر کند.
هر لحظه از زندگی انسان لحظه ی نزدیک شدن به خداست و هر لحظه از زندگی انسان لحظه ی دور شدن از خداست
احساس ها بازیچه شده و من نگرانم از احساساتم . چشم احساس ها ،احساساتم را نگران کرده ! ! احساساتی که در دوست داشتن شناور است و غرق نمی شود .
این خاک چیست که خداوند متعال خواسته تا جزیی از خودش رو در آن زندانی کند . انسان خاک اسیری ست که در این دنیا گرفتار شده . اصل انسان به روح اوست و و روح جزیی از خداست و انسان جزیی از وجود پاک خداست .برای اسیر شدن باید وجود داشت و چیزی که وجود نداشته باشد هیچ گاه گرفتار نمی شود . روح از آغاز بی پایان وجود داشته که توانسته در من اسیر شود . خداوند متعال از همان آغاز بی پایان دانست که چه کند. اما اینکه چرا جزیی از خودش را در من اسیر کرده سوال بی جواب من است . همین قدر می دانم که هیچ برگ درختی بی حکمت پایین نمی افتد !
حرکت قلم را در لا به لای انگشتام می بینم گه چگونه برای نوشتن بی تابی می کنند . مثل اینکه بنده خداها نمی دانن که قراره چه بنویسند . از یکی از آنها پرسیدم تو می دانی که قراره با دوستانت چه بنویسی : گفت : نه ! از دیگری پرسیدم تو چه ؟ تو هم نمی دانی که قراره چه بنویسی ؟ اوهم گفت نه . مثل اینکه همه شان می دانند که قراره چه ننویسند ! از نها پرسیدم ؟ پس چرا برای چیزی که نمی دانید بی تابی می کنید؟ گفتند : کار ما فقط نوشتن است و فرقی هم نمی کند که قراره چه بنویسیم . فقط دوست داریم بنویسیم. ما تنها منتظر نویسنده هستیم تا فرمان بدهد !! به حالشون افسوس خوردم . چون می دانستم که نویسنده قراره چه بنویسد « آخه نویسندشون من بودم ! » جمله ای که شاید برای انگشتانم به منزله ی پایان بود: می خواهم قلم را کنار بگذارم و تبر به دست گیرم ! وقتی این جمله را به انگشتانم گفتم نه تنها ناراحت نشدند بلکه خیلی هم خوشحال شدند. چون می دانستند که نویبسنده ی واقعی کیست . نویسنده می داند که باید با تبر قلم ساخت ومن نویسنده ی آنها نبودم . . .
در کاروانسرا همیشه نمی توان ماند . باید روزی دوباره سفر را آغاز کرد . سفری که دیگر نیازی به کاروانسرا نخواهد داشت . سفری ابدی ! به دنیایی دیگر ! به جهانی بزرگتر ! به درکی وسیع تر ! مسافران این سفر همه ی آدمیان هستند . اما مسافران واقعی که از این سفر خوشحالند اندکند و بسیار !!!! و مسافرانی که از این سفر ناراحتند بسیارند و اندک !!! و فلسفه ای دیگر در روی دیگر . . . شروعی دردناک ، شروعی دل نشین ...
فکر را در بند نکن . بگذار فکر کند . بگذار نفس بکشد . بگذار به هر جا که می خواهد پرواز کند و از منظومه ی شمسی فراتر رود . بگذار به هر جا که دلش می خواهد خیره شود وچشم هایش را به روی زشتی ها ببندد . بگذار با نفست درآویزد . بگذار هوایی بخورد و تازه شود . بگذار علیه ظالم سرکشی کند و او را از بین ببرد . اما نمی توانی ! هیچ کدام از این کارها در توان تو نیست . تو در فکر چهره و صدایی !!!
گناه نیازها را از بین می برد. و آنها را از من می گیرد. نیازهایمان تبدیل به تفریحی عادی شده که بازیچه ی دست ما گشته. از من نبین مشکل از خودته. . . گناه حقیقت نیاز را از هستی مي گيرد . و حجاب تو را از چشم های آلوده و ناپاک حفظ می کند و تو را از آنها جدا نگه می دارد و اندازه و کمال تو را بالا می برد و به تو برترین زیبایی را می بخشد
فکر کردن فکرم به فکر کردن درخت خشکی که در حال فکر کردن به پر بار شدن است فکر کردن را برای فکرم زیبا و پر معنا می کند .
وجودشان مرا آزار می دهد . هر لحظه به گونه ای هستند . می گویند باید برای رسیدن به خدا خلق را نابود کرد . در حالی که راه خدا از میان خانه ی مردم میگذرد . ولی آنان باز حرف خود را می زنند و هم چنان پافشاری می کنند . و من مانده ام که چه کنم . . .
خدابه پرنده بال داد که تو قفس زندونی باشه و نتونه پرواز کنه پس چرا ما آدمها میذاریم اونا آزاد باشن و پرواز کنن ؟
روزگارم بین و از زخم زبان با من بگو درد من بین و ز دنیا دیدگان با من بگو آه من از دست تو گشته چنین بی تاب، دل خون خود گیرو ز خون دیدگان با من بگو شدم حیران بسان تو در این دنیای آواره عشق از من گیر و ز راه عارفان با من بگو حیات من ز راهت دور باشد ای دل غم مخور نفس آرام کن لیک از مردگان با من بگو
سودای سفر از سر تو برون گشته دلها پر التهاب همچو خون گشته تو را خیال نباشد از دوری اما روح من پر از عشق و جنون گشته
موسسه ی آموزش عالی طبرستان مقام تو هست کمتر از دبستان سر دری نداری تا به آن بنازی فریب می دهی تمامی دانشجویان دانشجو می پذیری بی هیچ امکانات پول می گیری به ناحق از جوانان بی خود و بی جهت به ما می دهی مدرک سر ما کلاه می گذاری همچو شیادان از خود هیچ نداری و به خود می بالی ما را واسطه می کنی به مانند دلالان به خیال خود علم گستر چالوسی در حالی که هستی جزیی از طرّاران عده ای از دانشجویانت که هستند انگل مریض می کنند دیگران را همچو مرغان به خیال خود دانشگاهی اما فارغ التحصیل می کنی یک مشت نادان به هنگام ثبت نام معدل نباشد مهم می ستانی از فقیر و مرفه پول کلان این همه نخاله در حیاط می چرخند گیر می دهند به مظلومان این حراستیان شهر تو شهر هوس باشد درون فکر من نام تو و شهر تو ننگی ست بر مازندران
نوروز آمد و باز گل شکفته شد خزان برفت و زمستان زود خفته شد خانه ها گشت پر ز عشق و مهربانی نوروز آمد و دیروز در شب نهفته شد
شب سیاه من با چشم تو پر نور باشد گر نیایی شبم پر ز آه و سوز باشد
چو آفتاب در بند من گرفتار شود از پس مه رخ زیبای تو پدیدار شود شب سیاه قصه ها چو سرو در یادم پر ز درد چون لحظه ی دیدار شود قدم ها را ز راه من دور گردان باشد که بختم از خواب زمستانی بیدار شود
گر شب از عشق تو دل گير شود دل من در ره تو پير شود نظري گر نكني بر ره من چشم من از ره تو سير شود محبت گر برايم آوري باز عشق تو از بر من دير شود
غم هجران گر نباشد ز بوی یار آدمی را نباشد بهره از این دیار شب سیاه من باشد از بهر یار روشن شبی که تنها نشسته ام کنج گلشن در اندیشه پرواز کنم ز چشم سیاهش که دارم در دل آن را به همراه نگاهش گر چه سخت باشد از برایش بودنم غم نیست بر من که در حال شدنم
چه حکمت در این هیچ خفته است که خامی را در جوانی پخته است
حسين درياي خون است و شرافت حسين دنياي عشق است و نجابت پر از مهر و وفا و مهرباني ست حسين روحي پر از لطف و صداقت چو خوني برخروشيد بر يزيدان حسين است ناجي انسان از اسارت در آن ظهر پر از بيداد و ظالم حسين مردي بي ترس و با شهامت چو گشت تنها در صحراي سوزان حسين سرشار از خون و استقامت جدا كردند در آن هنگام سر از تن حسين نامي ست بر بام شهادت دريغا ماندم از عشق در سياهي حسين است هادي راه پر سعادت
نظری کن به شب پر سوز و گداز نظری بر ره من ، عاشق ابرو انداز دردی از درد هزار در من تسکین ده قلب این عاشق دیوانه تو یک تمکین ده گل رویت ، گل زیبای بهار دگر مرا با دگران هست چه کار نگاهم در نگاهت گشته حیران وجودم پر زعشق و درد و عصیان برایم داری از عشقم شکایت مگو بر من دگر از این حکایت مرا عشق تو مانده در درونم نمانده از تو بر من جر جنونم
در این دنیا که در بند است و چرخش قلب عاشقان به سختی می غلتد در تپش بی شمار دل ها ، بی درد و بی احساس بی شمار تن ها دنبال عیش و نوش و لباس دشمنان تبر بر تن درختان می زنند گوشت و خون یکدیگر از هم می درند
الا ای عشق، در سینه سوزان ز چشمانم دلی دارم خروشان گذر کردم به یاد یار شیرین ز راه سخت و پهنای بیابان شدم آواره در دشت پر از عشق ندانستم کدام است ماه تابان به دنبالش به هر جا سر زدم من نرفت از یادم آن عشق فروزان دو چشمان دوختم بر سقف افلاک طلب کردم کمک از یار یاران همه روح و همه جسمم در آن شد دویدم سویش آنگه با شتابان دلی دارم پر از عشق و جان فشانی ندارم از عشق چیزی جز پریشانی
پدر، ای گوهر پرصلابت آسمان تو خواهی درخشید میان زمین و زمان لبخند های تو پر ز خیر و برکت است لحظه لحظه ی با تو بودن عبادت است تنها نمی گذاری مرا در میان دشمنان ای که هستی برای من بهترین بندگان
نشستم و خفتم و رفتم به رویا که ناگه یکی فریاد زد یارا دستم گیرکه پاهایم توان ندارند خسته ودرمانده شدم ازاین همه دارا گفتمش تا توانی به خورشید نگاه کن تا که زندگی راسرکنی با مدارا
تو خورشید نهان و آشکاری همیشه با خودم گویم که یا قائم کجایی فکرم به دنبالت به هر جا پا گذارد شب و روزم دعا این است، بیایی شوم در کنج دل با خود بگویم اوست که می آورد پیام آشنایی غیاب تو حضوری در زمان است وجود تو ، ظهور تو دهد ما را رهایی در این دنیای پر ظلم و ستمکار به گوشم می رسد از تو ندایی منه گم کرده ره را آگاه کن که هستم از تو در حال جدایی وجود تو امیدی ست در دل نا امیدم بی یاد تو در بند است روح پرامیدم
محرم ، ماه عزاداری نیست . رمضانی دیگر است . فرصتی ست دوباره برای خودسازی . درخششی ست پر نور برای آدم شدن انسان های حیوان و انسان شدن انسان های آدم و نزدیک تر شدن انسان های انسان به منشا . محرم این نیست که من بروم در مسجد بنشینم و به مداحی بنده ای گوش بدم و گریه کنم . چه کسی می داند که حسین چه کشیده ؟ چه سختی های سختی رو تحمل کرده برای هدفش . چه زجری کشیده برای حفظ ناموسش آن هنگام که به آنها ظلم و ستم می کردند . ما از محرم چه می دانیم که این قدر حرف می زنیم . اگر واقعا مردید به محرم عمل کنید . بعد از دهه ی مقدس محرم باز هم شروع می شه . مرتضی سر قاسم کلاه میذاره ، قاسم سر عباس کلاه میذاره ، عباس سر محسن کلاه میذاره و ... هر چند عده ای هم هستن که تو این ماه عزیز هم دست از این کاراشون برنمی دارن ! اینم از محرمی که این قدر براش عزاداری می کنید . می خوام با این اوضاع و احوال صد سال سیاه عزاداری نکنید . عاشورا از بین نمی رود . شهادت است و مرگ نیست و شهادت مرگ نیست . عاشورا جوانمردی و مردانگی است ، وفا و معرفت است ، عشق خواهر به برادر است ، عشق ابالفضل است به حسین . . . محرم پر از خوبی های نهفته در دل کوه ها ! ! ! است . خوش به حال آنهایی که همیشه با محرم و رمضان زندگی می کنند . چون به جای داشتن شور ، شعور دارند !
امروزه زنان در جوامع غرب از ارزش و اهميت بالايي برخوردار هستند و به آنان احترام فراواني گذاشته مي شود . اما نه به عنوان يك انسان بلكه به عنوان يك شي مادي . جوامع غربي در جهان امروز سو استفاده هاي زيادي از زنان مي كنند و ارزش معنوي آنان را تا جايي كه مي تواند پايين مي آورند . در چنين جوامعي زن هويت خود را از دست داده است و تنها براي رفع نيازهاي مادي و نفساني مورد استفاده قرار مي گيرد . تاريخ به ما ثابت كرده است كه زنان در چنين جوامعي هميشه مورد هجوم افراد بي بند و بار قرار گرفته اند . همان گونه كه فرويد با يك نظريه تمام ارزش هاي زنان را نابود كرد و با اين نظريه زنان بيشترين آسيب را هر چند كه خود متوجه نبودند ديدند و هنوز هم مي بينند .در اين جوامع زن به مانكني تبديل شده است كه براي فروش لباس ها مورد استفاده قرار مي گيرد . يعني اين موجود با ارزش اين قدر بي ارزش است كه بايد براي لذت بردن ديگران پشت ويترين ها مانند مجسمه بايستد تا آنها بتوانند بهتر انتخاب كنند . در چنين جوامعي زن تمام ارزش ها و حرمت ها و حتي دستاوردهايي را كه در طول تاريخ به وسيله ي زنان گذشته با تلاش و و كوشش فراوان و تحمل سختي هاي جان سوز به دست آمده بود همه را در يك شب به راحتي از دست دادند . به وجود آمدن يك چنين تحولي در زنان در غرب به خاطر وجود مردان بي غيرت است !
|
|
+ نوشته شده
توسط انجمن شاعران مرده ؟ |
|
